ព្រះត្រៃបិដក ភាគ ១០៩
ហេតុទុកអាសវវិប្បយុត្តសាសវទុកៈ
នហេតុទុកអាសវវិប្បយុត្តនសាសវទុកៈ
[៩៦៤] ធម៌មិនមែនជាមិនមែនជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងមិនមែនប្រព្រឹត្តទៅជាមួយនឹងអាសវៈ អាស្រ័យនូវធម៌មិនមែនជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងប្រព្រឹត្តទៅជាមួយនឹងអាសវៈ ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ ដូចគ្នានឹងលោកិយៈដែរ។
[៩៦៥] ធម៌មិនមែនជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងមិនមែនជាមិនមានអាសវៈ អាស្រ័យនូវធម៌ជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងមិនមានអាសវៈ ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ ធម៌មិនមែនជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងមិនមែនជាមិនមានអាសវៈ អាស្រ័យនូវធម៌មិនមែនជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងមិនមានអាសវៈ ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ ធម៌មិនមែនជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងមិនមែនជាមិនមានអាសវៈ អាស្រ័យនូវធម៌ជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងមិនមានអាសវៈផង មិនមែនជាហេតុ ប្រាសចាកអាសវៈ និងមិនមានអាសវៈផង ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ។
[៩៦៦] ក្នុងហេតុប្បច្ច័យ មានវារៈ៣។
ហេតុទុកសញ្ញោជនគោច្ឆកទុកៈ
នហេតុទុកនោសញ្ញោជនគោច្ឆកទុកៈ
[៩៦៧] ធម៌មិនមែនជាហេតុ មិនមែនជាសញ្ញោជនៈ អាស្រ័យនូវធម៌ជាហេតុ ជាសញ្ញោជនៈ ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុប្បច្ច័យ។
ID: 637833178125149954
ទៅកាន់ទំព័រ៖